Dutch Duo Wildlife Photography
by Claudia and PJ Potgieser
where are we?
English
Mei 2010, Nederland
Na een lange vlucht met veel vertragingen en met een grote boog om
IJsland vanwege de vulkanische aswolk zijn we aangekomen in Nederland.
Vanwege de strenge winter waren we benieuwd of onze stacaravan nog
overeind stond, maar dat viel alles mee. Er was slechts
één waterleiding geknapt en die kon PJ
onmiddellijk vervangen.
Na twee dagen in Nederland reizen we meteen naar de Franse Ardennen voor
een gezellig familieweekend.
Juni 2010, Nederland
19 juni 2010
Werk vinden in Noord-Brabant blijkt problematisch en het openbaar
vervoer vanaf ons recreatiepark ook, dus gaan we op zoek naar een andere
stacaravan in Zuid-Holland. Die vinden we vrij snel en wordt dus
gekocht. De stacaravan uit Noord-Brabant op Marktplaats gezet en binnen
drie dagen is deze verkocht. Nu nog even de 'nieuwe' stacaravan (dertig
jaar oud) net zo leuk maken als de oude. Dus breken, schilderen en
laminaatvloer leggen. Een lekkage in de badkamer vertraagt de verbouwing
een beetje, dus voor nu alleen de foto's van voor de verbouwing, maar ik
kan alvast verklappen dat paarsblauw niet onze kleur is.
Dit gaan we snel veranderen!
Juli 2010, Nederland
| 7 juli 2010 Drie jaar geleden hebben wij in Mexico een fantastisch gezin uit Nieuw Zeeland ontmoet. We trokken veel op met Geoff & Ann en hun vijf kinderen die voor een jaar door de USA en Mexico reisden in een busje met caravan. We hadden nooit verwacht dat dit gezin zo snel alweer een sabbatical kon nemen en dat hun trip dit keer naar Europa zou zijn. Hun vervoermiddel is een camper uit Engeland, waar ze met hun zevenen maar net inpassen. We laten hen kennis maken met Nederlandse tradities en lekkernijen zoals beschuit met muisjes, bitterballen, drop, Monatoetjes, hagelslag, zoutjes, rookworst enz. Maar ook de Indische keuken die toch wel echt bij Nederland hoort, wordt niet overgeslagen. Met kipsaté en pindasaus, nasi, bami, kroepoek en gebakken banaan is het eetfestijn compleet. 8 juli
2010 De jongens houden een weblog bij: http://nieuwys.blogspot.com/
|
 Beschuit met aardbeien en chocolade hagelslag
|
De Kiwi familie in 2007 in Mexico met hun caravan
De Kiwi familie in 2010 in Nederland en hun camper
| 11 juli 2010 Het Nederlandse team haalt de finale van de Wereld Kampioenschap Voetbal 2010! Gekleed in oranje kijken we op zondagavond naar de wedstrijd. De teleurstelling is groot als Nederland met 1-0 verliest van Spanje.
|
 |
12 juli 2010
Het leuke van een nieuw huis (lees stacaravan) met een aangelegde
tuin vind ik de verrassingen. Welke kleur gaat die hortensia bloeien? En
wat gaat die vreemde plant doen? De grootste verrassing was dat een
enorme boom met fluweelachtige bladeren ineens hele grote exotische
bloemen kreeg! Het blijkt een magnolia (ook wel tulpenboom genoemd) te
zijn die voor de tweede keer dit seizoen bloeit.
13 juli 2010
Onze vrienden uit Nieuw Zeeland trekken nog steeds door Nederland en
we vinden het leuk om nog wat tijd met hen door te brengen. We ontmoeten
elkaar in Drenthe en brengen een paar heerlijke dagen samen door. En als
het tijdens de barbecue gaat regen, verhuizen gewoon even naar de
garage.
Tien dagen later komen ze op PJ's verjaardag en nemen we hen de volgende
dag mee naar het centrum van Rotterdam. Hier bezoeken we de
kubuswoningen of boomwoningen van architect Piet Blom.
Groepsfoto
De jongste van 8 (Johanna) geeft PJ een pedicure behandeling
Vla is een favoriet toetje
De kubuswoningen van Piet Blom
24 juli 2010
Het verbouwen van onze stacaravan neemt meer tijd in beslag dan
verwacht, maar dan wordt ie natuurlijk wel precies naar ons zin!
30 juli 2010
Het laatste weekend met de Kiwi's, voordat zij naar het zuiden
trekken. We gaan naar het varend bloemencorso in het Westland. Langs het
kanaal vinden we een plekje en zien zo'n 50 platte schuiten aan ons
voorbij gaan. In het verleden werden ze gebruikt voor het vervoer van
tuinbouwproducten naar de veiling. Ze zijn nu prachtig versierd met
bloemen, groenten en fruit. Het thema dit jaar is 'Vreemde Vogels'.
's Avonds rijden we naar Rotterdam voor 'The Battle of Drums', vier brassbands die er lekker op los trommelen voor de gouden drum. Dit evenement is het opwarmertje voor het zomercarnaval dat de volgende dag begint. De vier finalisten vertrekken vanaf vier verschillende routes richting de Coolsingel om daar het muzikale gevecht on stage aan te gaan met elkaar. Wij arriveren net op de Coolsingel als een van de brassbands aankomt en vlak voor ons begint te trommelen. Staan wij even eerste rij! Daarna beklimmen de bands omstebeurt het podium en het gevecht begint. Om een uur of half 11 houden we het voor gezien en lezen in de krant dat de Earthquake Brass de battle gewonnen heeft.
De Erasmusbrug (de Zwaan) bij nacht
31 juli 2010
Zomercarnaval Rotterdam
begon 26 jaar geleden als een kleinschalig feestje in het centrum
van Rotterdam, georganiseerd door de Antilliaanse en Kaapverdiaanse
gemeenschap naar het voorbeeld van het carnaval in hun 'thuisland'. Maar
nu doen allerlei nationaliteiten mee en komen er zo'n 900.000 bezoekers
naar het zomercarnaval. Met de metro vertrekken we met dertien man (zes
volwassenen en zeven kinderen) naar het centrum van Rotterdam en kijken
twee uur lang naar de kleurrijke swingende straatparade.
Laila Blancheville is Queen zomercarnaval 2010
Een travestiet poseert voor mij
Een dansgroep uit Bolivia
Zilveren wimpers!
Lekker openbaar plassen
Na de parade...
Augustus 2010, Nederland
27 augustus 2010
We zijn bij onze Belgische vrienden Patriek en Greetje langs geweest in
Oostende. Deze reizigers hadden hun wereldreis onderbroken voor de
geboorte van hun eerste kleinkind. We hebben Triek en Greetje in 2006 in
Argentinië ontmoet en hebben toen een stuk samen gereisd. Onze
Belgische vrienden hebben een prachtig voertuig met een zeer moderne
inrichting laten bouwen en reizen nu de wereld over. Hun camper staat op
dit moment in Maleisië. Zie hun website:
www.wijzijnweg.com
| 31 augustus 2010 Ik zou niet moeten klagen na de overstromingen die Pakistan teisterde, maar de maand augustus was in Nederland een erg natte maand. Er viel gemiddeld drie keer zoveel millimeter regen (170 mm) dan normaal! Op 30 augustus werden er zelfs windstoten van 100 kilometer per uur gemeten. Dat hebben we gemerkt, maar onze stacaravan en overdekt terras zijn niet omgewaaid. |
 |
 |
 |
September 2010, Nederland
De maand september staat in het teken van de verbouwing van onze
stacaravan. De kleur blauw verdwijnt langzaam en het wordt groener en
groener in onze caravan.
VOOR:
NA:
VOOR:
NA:
VOOR:
NA:
Claudia leeft zich helemaal uit op een buffetkast. Zo komen die
Mexicaanse tegeltjes eens van pas.
De tuin wordt pas echt gezellig als PJ een overdekt terras bouwt.
Oktober 2010, Nederland
De herfst dient zich aan met dikke kruisspinnen en paddenstoelen in
de tuin.
Tijd om naar de USA en Mexico te vertrekken.
| November 2010, USA 10 november 2010 Ons huis is voor onbepaalde tijd verhuurd en we vliegen naar de Verenigde Staten. Ons 10-jarig visum is verlopen en we reizen nu op een 3 maanden toeristenvisum. Dat betekent dat we over drie maanden verplicht zijn om naar Nederland terug te vliegen. We hebben dus een retourticket voor 5 februari 2011, maar we willen toch gaan proberen dit visum aan de grens met Mexico te veranderen. Het vliegtuig is nog maar net opgestegen als ik iets scherps in mijn borst voel prikken! Het blijkt dat een van de beugels in mijn BH is gebroken en zich door de stof aan het wurmen is. Ik verwijder de gebroken beugel uit mijn BH en wil de vlijmscherpe beugels overhandigen aan de stewardess. Ik zeg erbij dat ik een nieuw wapen heb ontdekt. De stewardess is hiervan niet gecharmeerd en wil ze niet eens aanpakken! Ik gooi ze dus maar zelf in de afvalbak. Dus dames, wees niet verbaasd als wij straks geen beugelbh's meer mogen dragen tijdens het vliegen... De douanebeambte in Washington DC geeft ons een "driemaandenstempel" in ons paspoort en we zijn binnen. Nu nog even naar Denver vliegen (4 1/2 uur) en daarna naar Salt Lake City (1 1/2 uur). Om 11 uur 's avonds komen we daar aan en om 1 uur 's nachts kruipen we in ons bed. Met het tijdsverschil zijn we alweer 24 uur onderweg en vreselijk gaar. Het kwik zakt naar -5 C, maar met drie lagen slaapzakken en dekens hebben we het niet koud. |
|
12 november 2010
De hele vrijdag brengen we door in de garage. De truck krijgt zes nieuwe
banden en de motor wordt nagekeken. We hebben e-mail contact met onze
Canadese vrienden Bob en Charlotte, die met hun caravan in Yuma, Arizona
staan. Zij wachten op ons, zodat we gezamenlijk door Mexico
kunnen reizen.
foto's rechtsboven: zo heeft onze camper 5 maanden in de tuin van mijn nicht gestaan. Bedankt Diana en Randy!
 |
14 november 2010 Zondag vertrekken we vanuit Plain City. Het motregent en het is 1 graad Celsius. 's Morgens heeft de motor moeite met starten, zorgwekkend als die net nagekeken is. We tuffen lekker door en pas om half twee stoppen voor lunch bij een restarea. Er is ook een tankstation, een Subway en een piepkleine garage. En hier gebeurt iets merkwaardigs. De monteur van de garage loopt op onze camper af en complimenteert PJ met zijn banden. "Brand new", antwoordt PJ. "Maar je schokbrekers zijn erg slecht", zegt de monteur en laat PJ de versleten schokbrekers zien. Dit moet hij bekeken hebben toen wij in de camper zaten te lunchen. De monteur heeft gelijk! "Heb je een half uurtje? Dan kan ik er nieuwe onderzetten". Nou dat kan er ook nog wel bij en zo zitten we even later in een steeds kouder wordende auto te wachten op de schokbrekers. |
| Het half uurtje wordt
natuurlijk veel langer en pas twee uur later zijn we weer onderweg. Na
zonsondergang komen we aan in Saint George (zuid Utah) waar we
overnachten op het parkeerterrein van Walmart (een soort V&D en
Albert Heyn samen). De nacht is ineens zwoel met 14 graden en we
gooien er een slaapzak af. De volgende morgen vertrekken we vroeg en rijden de hele dag zuidwaarts. Onderweg komen we bij Las Vegas verontrustende borden tegen zoals: "Probeer een vol automatisch machinegeweer uit"... We komen aan het eind van de middag in Yuma aan, in het uiterste hoekje van de staat Arizona tegen de grens van Mexico aan. Dit is een echte overwinteringplaats voor Amerikanen en Canadezen. Er lijken wel meer campings dan huizen te zijn in deze stad. En denk bij campings niet aan die Europese versie; gras wordt hier alleen gebruikt voor golfbanen, we zijn tenslotte in de woestijn. Het grote voordeel van deze plek is allereerst de temperatuur, het blijft hier redelijk warm in de winter. Daarnaast is er natuurlijk de taal (je hoeft geen Spaans te leren), de vele golfbanen, goedkoop winkelen voor de Canadezen en dat ze zo even de grens met Mexico kunnen overwippen voor de tandarts en geslepen brillenglazen (is ook veel goedkoper). |
  |
 |
We hebben het adres dat Bob en Char hebben
doorgegeven in de GPS gezet en rijden er zo naartoe. We
verwachten dat zij op zo'n golf resort camping staan, maar dat
blijkt heel anders te zijn. We worden niet vaak meer verrast in
dit land, maar soms gebeurt dit toch. We rijden de straat in en
zien allemaal afgebakende stukjes grond met grind en muurtjes
eromheen. Erop staan 1 of 2 grote caravans. De grond kan gehuurd
of gekocht worden en zo overwinteren de mensen hier! Het weerzien met Bob en Char en hun vrienden is hartelijk (vooral de honden zijn erg enthousiast) en we drinken een biertje op onze hereniging. In de schaduw, want het is hier tenslotte 26 graden. |
25 november 2010
De ochtend wordt
wakker en kleurt de lucht rood. Om tien voor zeven lopen we het kantoor
van de US immigratie binnen in Sonoyta (Arizona). Buiten dragen de douaniers wollen mutsen en
handschoenen, want het is slechts 1 graad boven nul.
We besluiten gewoon eerlijk te zijn tegen de douanebeambte. “Wij zijn
toeristen uit Nederland en we gaan naar Mexico. Moeten we nog iets
doen?”.
De beambte bekijkt ons paspoort. “Wanneer zijn jullie de Verenigde
Staten binnen gekomen?”.
“Negen november”.
“En hoelang willen jullie in Mexico blijven?”.
“In april komen we terug naar de USA”.
“En jullie hebben een ESTA waiver? (dat is de benaming van het 90 dagen
visum)”.
“Ja”.
“Nou dat lijkt mij geen probleem, maar ik zal het nog even navragen bij
mijn collega”. Even later komt hij terug met de mededeling: “You are
good to go”.
Nog geen vijf minuten later staan we weer buiten. PJ blijft argwanend,
maar volgens mij mogen we ondanks het 90 dagen visum toch vier maanden
in Mexico blijven!
| De
Mexicaanse kant gaat niet zo vlotjes. Het eerste wat je moet
doen in Mexico is een visum aanvragen. Lesley, een van onze vier
reisgenoten neemt als eerste plaats aan het bureau van de
immigratieofficier. Zij is Amerikaanse, Terry, haar partner is
Canadees. Tergend langzaam vult de officier het formulier van
haar man in. Daarna begint hij aan die van haar. Een beetje
paniekerig kijkt hij nogmaals naar haar paspoort. “Maar dit is
een Amerikaans paspoort!” “Ja”, zegt Lesley “ik ben een Amerikaanse”. “Maar waar woont u dan?”. “In Canada, net zoals mijn man”. “Maar u bent een Amerikaanse!”. “Klopt, ik ben een immigrant, woonachtend in Canada”. |
 |
Dit vindt de man
maar vreemd. Leuk detail is dat Terry en Lesley alleen een adres in
Canada hebben, geen huis. Zij zijn namelijk full time RV’ers,
zij reizen het hele jaar door in hun camper.
Na twintig minuten zijn wij eindelijk aan de beurt. De officier haalt
een van onze paspoorten door de scanner en tuurt naar zijn beeldscherm.
En blijft maar turen…
“Problemas?”, vraag ik.
De man bestudeert nogmaals de voorkant van onze paspoorten waar opstaat
“Europese Unie Koninkrijk der Nederlanden”.
“Holanda!”, help ik hem en wijs op de Spaanstalige voetbalsweater
die ik aan heb (gekocht in Argentinië).
Hij scrollt door zijn scherm en schudt van nee. “No Holanda”.
“Paises Bajos”, doet PJ een duit in het zakje.
De man tuurt weer naar zijn scherm en mompelt alle landen op die met een
P beginnen.
“No”, zegt hij beslist.
“Netherlands?”, zeg ik aarzelend en blader ondertussen door mijn
paspoort. Op de eerste pagina staat in ongeveer 20 talen het woord
Nederland. Ik probeer nogmaals: “Reino de los Paises Bajos”,
maar de man blijft nee schudden.
En zo gaat het twintig (!) minuten lang door.
“Uno momento”, zegt de man en verlaat het kantoor. Even later
komt hij terug met zo’n jong hittepetitje gehuld in een wit donzen
ski-jack met bontkraag. Ze doet haar handschoenen uit en neemt plaats
achter de computer.
“Paises Bajos”, zegt ze verbaasd en wijst naar de computer. De officier
lacht schaapachtig en pakt het formulier en duwt het onder mijn neus.
“Vul jij het maar in”.
Ja lekker is dat! Moet ik even een Spaanstalig formulier invullen. Ik
doe het zo goed als ik het kan.
“Nu moet je naar de bank om te betalen”.
Na ons nemen Charlotte en Bob plaats aan het bureautje. Er is
ondertussen ruim een half uur voorbij gegaan.
Bij de bank
ontstaat er weer paniek. Ik heb automatisch Claudia Potgieser op het
formulier ingevuld, zo ga ik tenslotte door het leven. Maar in mijn
paspoort staat Claudia Holleman e/v Potgieser (ja echt waar: e/v wat
staat voor echtgenoot van). Nu is een paspoort volgens mij een
internationaal reisdocument waar je vooral buiten de Europese unie
gebruik van maakt. Zou het niet handiger zijn om dan geen gebruik te
maken van NEDERLANDSE afkortingen in een document dat vooral leesbaar
moet zijn voor BUITENLANDSE douanebeambten?
De dame achter de balie staart in mijn paspoort en wijst met een
vuurrood gelakte nagel naar het e/v woord en kijkt mij vragend aan. “Esposa
de”, doe ik een gok.
“Ah, ja!”.
“Potgieser?”
Hiervoor wijs ik naar PJ.
“En Holleman is de naam van je moeder?”
“No, mi padre”(vader).
Nou, we zijn eruit en we
kunnen het visum betalen.
Daarna weer terug naar de eerste douanebeambte voor een stempel op het
visum. Ik piep even voor, want ondertussen zijn Char en Bob hiermee
klaar en zit er een andere toerist zuchtend en steunend te wachten totdat de
officier zijn formulier heeft ingevuld.
Daarna moeten we een kopie laten maken van het toeristenvisum en dan de
camper tijdelijk invoeren. Dus weer in de rij. Zo duurt het werkelijk
uren.
Na DRIE uur zijn alle drie de stellen klaar en kunnen we eindelijk op
weg. Ik geloof niet we eerder zo lang bezig zijn geweest, nou misschien
die ene keer dat de computer stuk was en echt alles met de hand in
vijffout geschreven moest worden.
Eerste
Mexicaanse camping (San Carlos) Derde
Mexicaanse camping (Mazatlan)
Mexicaanse drive-through winkel
Na vier dagen rijden komen we op La Penita aan en wacht ons (en vooral Bob) een warm welkom. Ze hebben zijn campingplek gebarricadeerd met een muur van palmbladeren, bordjes en Mexicaanse bandieten met mitrailleurs! Hilarisch!
De volgende dag neemt Bob wraak. Hij kleedt zich in camouflage, oorlogstrepen op zijn gezicht en bouwt een 'muur' om het kantoor. En wacht daarna het Mexicaanse personeel op die meegeholpen hebben met de muur. We hebben weer een uitbundig begin van onze tijd in La Penita.
December 2010, Mexico
We hebben onze kampeerplek al aardig ingericht en PJ heeft zelfs een
'keukentje' gebouwd, compleet met teiltje met afvoer! Van Bob en Char
krijgen we een hangstoel en een canapé die we over de keuken zetten. We
hangen de hangmatten op en de vogelvoederbakken. De pick-up halen we
onder de camper vandaan. We hebben uitzicht op zee en veel roze en
paarse bougainville om ons heen.
Het wildlife om ons heen is kleurrijk (vogels, leguanen en vlinders), gevaarlijk (krokodillen), schattig (eekhoorns), griezelig (spinnen en vleermuizen) en gewoon smerig (kakkerlakken).
Ik zit op mijn hurken aan de oever van de lagune van de
camping een enorme krokodil te fotograferen. Vanaf de weg is hij haast
niet te zien, omdat het moeras overgroeid is met takken.
Iemand van de camping komt over de weg aangelopen met zijn fototoestel.
"Wow, wat is ie groot", hoor ik hem zeggen. Vreemd, denk ik nog, want
vanaf de weg is hij slecht te zien.
"En die kleuren, ongelooflijk!", roept de man nu uit en richt zijn
toestel op een boom.
"Kleuren?", denk ik nog en begrijp er niets van. Later blijkt dat ik op
weg naar de oever rakelings langs een enorme bruine spin met gele
stippen ben gelopen die in een web hangt!
We feesten al veel met onze vrienden, gaan regelmatig uit eten, maar zijn ook elke morgen sportief. We halen constant grappen bij elkaar uit en geven elkaar rare cadeautjes. Kortom, we hebben het prima naar ons zin.
December 2010, Nederland
Op 17 december krijgen we het trieste bericht dat de vriendin van
PJ's vader is overleden. We verruilen het exotische Mexico voor een
winters Nederland.
In het vliegtuig van Puerto Vallarta naar Detroit zitten we maar 27
reisgenoten dus we hebben lekker de ruimte. In Detroit krijgen we te
horen dat alleen de passagiers die Amsterdam als eindbestemming hebben
mee mogen! Hebben wij even mazzel, want 90% van de passagiers blijft
achter! Zonder vertraging komen we in een besneeuwd landschap aan en
struikelen op Schiphol over de gestrande reizigers en gangen vol met
koffers.
 |
Een witte Kerst in Nederland!! Dat is in de laatste 110 jaar
maar zeven keer eerder voorgekomen!
|
Wat een rare gewaarwording als er op de deur geklopt wordt en er een witte zwaan op de stoep staat!
Op 30 december vliegen we terug naar Mexico.
December 2010, Mexico
31 december 2010
We zijn nog net op tijd voor het Nieuwjaarsfeest op de camping La
Penita. Ik kom zwaar verkouden terug uit Nederland en ook Charlotte
heeft
iets opgelopen, maar dat mag de pret
niet drukken. De camping is tijdens onze afwezigheid volgelopen met
Mexicanen en die laten ons vol overgave zien hoe flexibel hun heupen
zijn en hoe gemakkelijk zij dansen op de Mexicaanse ritmes.
Januari 2011, Mexico
Peter en Monique, onze jeugdvrienden uit Nederland komen ons op 7
januari voor twee weken opzoeken. Omdat ze 25 jaar getrouwd zijn, is het
thema 'Honeymoon' en hun tent versieren we met witte tule strikken,
engeltjes en bordjes die de weg wijzen naar hun 'honeymoon suite'.
Onze Canadese vrienden ontvangen ze met open armen en Peter & Monique
ervaren het als een warm bad.
Hun 25 jarig huwelijksdag wordt gevierd met bruidstaart, champagne gemengd met jus d'orange, picknicken op een romantisch strandje en heerlijk uit eten met uitzicht over de baai van Guayabitos.
De rillingen lopen ons over de rug als een boa
constrictor wordt gevonden in een boom boven iemands caravan! Hij wordt
vakkundig verwijderd door een dappere kampeerder en teruggezet in de
jungle naast de camping.
Nog geen vier dagen later hangt er weer een boa in
dezelfde boom!
Deze is veel dikker en langer. De slang
wordt uit de boom gehaald door een van de medewerkers en wordt, nadat
hij is opgemeten (1.80m) losgelaten in de jungle .
| Anderhalve week later zit er weer een, in
dezelfde(!) boom!! Omdat deze
slang veel kleiner is, mag ie blijven waar hij is. Het moet niet
gekker worden...
|
 |
De vakantie van Peter en Monique staan verder in het
teken van eten, drinken, dansen, winkelen en zonnen.
Maar het hoogtepunt is wel de boottocht met gids Enrique, die ons op komt halen op het strand van de camping. In het begin is de tour niet zo'n succes; we zien de bultrug walvissen wel, maar ze zijn ver weg en als we dichterbij komen, duiken ze onder. We varen naar een van die walvissen en Enrique zet zijn motor uit en we wachten af of de walvis weer bovenkomt. Tot onze grote verbazing horen we de walvis ineens 'zingen' en wel onder onze boot! Dit gaat 20 minuten lang door en het geluid varieert van het huilen van een baby, het laten leeglopen van een ballon of het trompetteren van een olifant. Kippenvel! En wat een sensatie als hij een paar meter van de boot omhoog komt!
Peter haalt nog even een vis binnen en we zien een leatherback schildpad zwemmen en daarna koerst Enrique weer richting het strand. Maar dan ontdekt hij een walvis met jong en we volgen de zoogdieren. Zo wordt de walvistour ook fotografisch een succes.
| Na twee heerlijke weken nemen we afscheid van
Peter en Monique en krijgen meteen een mailtje van andere
Hollandse vrienden die in februari met hun twee jonge kinderen
naar Mexico willen komen! Als de vliegtickets geboekt zijn,
wordt de voorbereiding voor hun komst in volle gang gezet.
|
 |
Februari 2011, Mexico
Cancer de Mama Clinica (borstkankerkliniek)
In 1996 is de Canadese Jackie Jackson een borstprothese project gestart
voor Mexicaanse vrouwen die zich na borstkanker geen protheses kunnen
veroorloven. Omgaan met elke soort van kanker is een beproeving. Maar
als je een arme Mexicaanse vrouw bent en er een gebrek is aan bijstand
bemoeilijkt dit het genezingsproces. Voeg aan deze situatie nog de
culturele taboes toe en de meeste overlevenden van borstkanker trekken
zich terug uit de sociale activiteiten vanwege het verlies van hun haar
en een borst. Voor veel vrouwen in Mexico is het overleven na de
verwijdering van de borst niet genoeg, er is nog steeds een zware strijd
voor het terugwinnen van het gevoel van eigenwaarde en het gevoel een
vrouw te zijn.
|
|
Het Cancer de Mama project werd omarmt door de bewoners van het La Penita trailerpark en vanaf 2008 was de driedaagse kliniek een feit. De kliniek biedt meer dan gratis borstprotheses en een warme maaltijd; begrip en een kans om zich weer vrouwelijk te voelen, verpakt in een glimlach en knuffels van alle vrijwilligers. |
Ik werd gevraagd dit driedaagse project fotografisch vast te leggen. Al weken geleden is de voorbereiding begonnen: de gedoneerde bh’s en de borstprotheses moeten op maat gesorteerd worden. Het clubhuis waar normaal getafeltennist en gekaart wordt, is omgetoverd tot een kliniek met 8 paskamers in zachte roze tinten. De Mexicaanse vrouwen moeten zich allereerst veilig, comfortabel en gerespecteerd voelen. Met zo’n 130 vrijwilligers (ook Mexicanen) en de hulp van de locale middenstand wordt de kliniek al snel een succes.
normaal wordt er getafeltennist in het clubhuis
stapels en stapels bh's
gedoneerde borstprotheses
| De dames komen in bussen aan op
het nabij gelegen benzinestation, omdat de camping geen ruimte
genoeg heeft om met de grote stadsbussen nabij de kliniekdeur te
komen. Ik rijd mee met een van de mannelijke vrijwilligers die
de dames ophaalt en naar de camping brengt. Er staan zoveel
dames te wachten dat ik mij bezwaard voel om een van de plekjes
in het busje in te nemen en pas drie busjes later rijd ik weer
terug naar de camping.
|
 |
De dames worden door Mexicaanse
meisjes geregistreerd en ze vragen hen onder andere wanneer zij
geopereerd zijn, of dit de eerste keer is dat ze hier zijn en of ze een
pruik nodig hebben. Sommige dames zijn al om 4 uur opgestaan en
natuurlijk wordt er voor de koffie en ontbijt gezorgd. Dit is
klaargemaakt door een grote groep vrijwilligers die achter de schermen
werken. Het wachten begint en de dames worden vermaakt met bingo.
| Dan mag de eerste groep naar het
clubhuis komen en ook daar moet er weer op hun beurt gewacht
worden. Ik volg een dame naar binnen en wacht in een hoekje op haar terwijl ze de prothese en bh krijgt aangemeten.
|
 |
Vorig jaar publiceerde Karen Stranaghan het volgende verslag van de Cancer de Mama kliniek. Al heb ik deze Mexicaanse vrouwen niet ontmoet, het gevoel dat Karen vastlegde is hetzelfde en ik heb besloten een gedeelte van het verslag te vertalen en met mijn foto’s te omlijsten.
"Prachtige
tieten!" door Karen Stranaghan
Ze arriveerden al voordat de zon was opgekomen, gebundeld,
borsten verborgen, gebogen hoofd en met een zwaar hart. Mexicaanse
vrouwen, allen met borstkanker, met de hoop dat er misschien een
borstprothese voor hen beschikbaar zou zijn.
In het voorgaande jaar zijn vele vrouwen in Canada en de VS druk
geweest met het werven van fondsen, het verzamelen van gebruikte
protheses, prothetische beha's en reguliere bh’s die andere
vrijwilligers zullen transformeren in prothetische bh's. Andere vrouwen
zijn al maanden aan het breien van de vele honderden tit bits,
katoen gevulde borst protheses, compleet met tepel. Al deze inspanningen
komen samen in het La Penita RV Park, in de provincie Nayarit, Mexico.
"titbits" op maat gesorteerd
Voor de komende drie dagen zullen 325 vrouwen uit
Guadalajara, Tepic, en Puerto Vallarta hier naar toe komen om te worden
getransformeerd.
Helaas, in Mexico, is het niet ongewoon voor de overlevenden van
borstkanker om zich vies te voelen; de mannen in hun leven schuwen hen,
hun families mijden hen en soms schuwt zelfs hun hele dorp hen. Tijden
veranderen, maar het kan nog steeds gebeuren dat twee vrouwen in
hetzelfde dorp lijden aan dezelfde kanker en niet eens weten dat de
andere bestaat. Er is geen ondersteunende Cancer Society, en in
veel gevallen is er geen informatie en zijn er zeer weinig middelen om
om te gaan met de fysieke en emotionele schade van borstkanker.
Maar deze vrouwen hebben hoop, en als de dagen vorderen,
schemeren de vruchten van onze inspanningen door. Nadat elke vrouw is
uitgerust met haar prothese beha en tit bit, komt ze uit de
paskamer, jas over haar arm, als een vlinder uit een cocon. Haar handen
vliegen naar haar gezicht als ze zichzelf ziet in de spiegel. Een brede
grijns splitst haar gezicht als ze zich realiseert hoe mooi ze nog
steeds is, dan de tranen beginnen te stromen. Anderen schudden met hun
buit en dansen door het clubhuis, de deur uit in de wachtende armen van
geliefden. De lucht is gevuld met "Gracias, gracias". Er zijn
knuffels, nog meer tranen en veel geklap en gejuich van de
vrijwilligers. "Bonita Chi Chi's" roepen we, "mooie tieten”,
zoals ze inderdaad zijn!
"God bless you, jullie zijn de werkmieren van God!"
\ \ \ \ \ \ \\ \Een pruik en make-up maakt zoveel verschil
Er is ook veel verdriet, en niemand van ons blijft
onaangeroerd.
De meest kwetsbare vrouwen, die nog chemo moeten ondergaan, worden
bijgestaan door helpende handen. Hun transformatie begint snel als ze
eerst worden voorzien van een pruik, shawl of hoed, zodat zij in de
paskamers het gevoel hebben minder naakt te zijn.
Een vrijwilligster beweegt zich door de menigte met een
baby die slechts een paar weken oud is en houdt haar liefdevol vast;
zodat de moeder haar kans in de paskamer kan worden gegeven. Met de nog
beschikbare borst geeft de moeder haar kind nog melk. We vragen ons af
hoeveel tijd de baby en de moeder samen zullen hebben.
"Vertaler nodig" roept een stem en een andere vrijwilligster rent om te
helpen. Hier is meer aan de hand dan alleen een prothese passen.
Een jonge vrouw is gearriveerd, vers van haar operatie, de afvoer
buisjes steken nog in haar huid, met een lichaam te pijnlijk om zelfs
een beha te dragen, maar ze wil deze ene kans per jaar op een prothese
niet missen. Ze verlaat de kliniek met hetzelfde ongemak, maar in haar
tas zit haar nieuwe borsten en bh’s verscholen.
Als een vrijwilligster strijdt om de perfecte pasvorm voor de
prothetische borst te vinden, stelt de jonge Mexicaanse vrouw haar
gerust met gebaren en gebroken Engels. "Maak je geen zorgen, het is
perfect. De andere borst moet er in april af."
Meer tranen vloeien.
"Mag ik een mooie bh's", vraagt de vrijwilligster me terwijl ze vecht
tegen de tranen. "Ze is pas 15."
Ik graaf door tientallen beha's, vastbesloten om de meest vrouwelijke te
vinden. "Dank je" fluistert de vrijwilligster en gooit de bh over haar
schouder. Ik merk dat ze haar kalmte herwonnen heeft en klaar is om het
meisje in de kleine paskamer op te fleuren. (…)
| Maar hier houdt het werk niet
op: de dames krijgen een prothetische bh, een borstprothese, een
titbit en twee gewone bh’s. Die laatste moeten aangepast
worden om de titbit te kunnen dragen en een team van
naaisters zit klaar om zakjes in de bh’s te naaien.
|
 |
 |
En alle gegevens worden in de computer geregistreerd. In de tussentijd wachten de dames weer en krijgen een warme lunch voorgeschoteld. De ‘choppers’ snijden in drie dagen 25 kilo aardappelen, 25 kilo wortelen en 25 kilo uien (nee, ze maken geen hutspot). En dan het fruit: 25 kilo sinaasappelen, 3 kistjes ananassen, 3 kistjes papaja’s. 36 kippen, 10 kilo rijst, 25 kilo suiker en meer dan 500 tortilla’s vliegen er doorheen. Er wordt van 6 kilo gemalen bonen koffie gezet en 20 kilo koekjes gebakken. Om zo maar eens een paar getallen te noemen. |
Als de twee bh’s klaar zijn, mogen
de dames naar de gratis marktkraam, waar ze een paar kledingstukken
mogen uitzoeken.
En dan zit de lange dag er voor de Mexicaanse dames op en met een grote
glimlach vertrekken ze naar huis. De toekomst is nog steeds onzeker voor
deze vrouwen, maar de kliniek heeft bijgedragen aan hoop voor morgen.
http://cancerdemamaclinic.wordpress.com/
De Mexicaanse
dames zijn tevreden, maar wij ook!
14 februari Pig Roast
Van de serieuze kliniek schieten we binnen een week door naar het
grappige Pig Roast Feest. PJ en ik zijn gevraagd om alle gasten te
fotograferen en PJ maakt een achtergronddoek in 60jaren stijl. Het thema
van het feest is Mardi Gras (soort Braziliaans Carnaval) en vele
campinggasten hebben zich uitgeleefd op de maskers en kostuums. We eten
geroosterd varken en dansen op de live muziek van de Perez Brothers.
17 februari 2011
En dan is het alweer tijd voor Hollandse vrienden. Aangestoken door
Peter en Monique’s enthousiasme hebben ook zij een vliegticket naar
Puerto Vallarta geboekt. Met hun twee jonge kinderen wordt er ook
gekampeerd, maar dit keer hebben we een luxere plek kunnen bemachtigen;
onze overburen zijn gisteren vertrokken en de kampeerplek is betegeld en
heeft zelfs een buitenkeuken!
We kleden de boel mooi aan met een rieten zitje, zetten een grote 6 persoonstent op, blazen hun bedje op en onze vrienden kunnen er zo intrekken.
Het weer in La Penita is niet altijd onbewolkt en zonnig. Soms begint de dag met dikke mist, die de zon maar moeizaam kan wegbranden. We plannen een walvistour op maandag, maar als we opstaan waait er een koude wind en zijn de golven hoog. We stellen de tour uit naar woensdag, maar ’s middags knapt het weer in zoverre op dat we weer op het strand kunnen liggen. Dat is ook Mexico.
| “Tijd voor iets anders”, dacht
ik en laat mijn van nature donkerblonde lokken donkerbruin
verven!
|
 |
Voor vandaag hebben we een
walvistour geboekt. Vanaf onze campingplek kunnen we de walvissen soms
zien spuiten en zelfs springen, maar dat is helemaal aan de horizon.
Enrique is onze tourgids en we varen vanuit Guayabitos onze eigen baai
in. Al na tien minuten vindt hij twee volwassen walvissen en een jong.
We volgen hen vanaf heel dichtbij. Als ze wat verder de zee zij
opgegaan, beginnen ze ineens te springen! Wow, fantastisch!
Maart 2011, Mexico
4 maart brengen we onze vrienden naar het vliegveld en twee dagen later
zijn we klaar om onze terugtocht naar het noorden aan te vangen.
het terugzetten van de camper op de pick-up geeft net
zoveel leedvermaak als het opzetten van een tent..
We reizen met hetzelfde gezelschap als op de heenweg en rijden de eerste dag 6 uur noord naar Mazatlan. Hier vallen we midden in de Carnavalsweek en vanavond eindigt de optocht voor de poort van onze camping! De praalwagens beginnen de optocht in het oude centrum van Mazatlan en volgen de boulevard naar de Golden Zone, waar wij kamperen. Het duurt en duurt maar en we hangen wat rond op de boulevard. Het wordt wel steeds drukker en gezelliger op de boulevard. De Antares nachtclub heeft zijn speakers buiten gezet en we swingen op de ritmische muziek.
|
Eindelijk om kwart voor 9 (in plaats van half 6) komen de praalwagens voorbij. Het was het wachten wel waard. De knappe Mexicaanse meisjes heupwiegen in hun strakke geborduurde jurken, schudden met hun veren, lichtjes flikkeren en de ene praalwagen is nog groter en hoger dan de andere.
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
De optocht is voorbij, maar het
feesten gaat nog lang door als wij allang in bed liggen op de camping
midden in de stad. De volgende morgen lezen we op de Engelstalige
website
www.borderlandbeat.com het volgende nieuws: om
5:45 vanochtend hebben gemaskerde mannen in twee pick-up trucks het vuur
geopend op de vertrekkende gasten, die net een privé concert hadden
bijgewoond in de Antares nachtclub, en naar buiten kwamen. Zes
mensen zijn omgekomen, twintig mensen raakten gewond. De helikopters
vliegen nog lang over de camping.
De aanwezigheid van honderden militairen, federale en locale politie
heeft niet kunnen voorkomen dat de drugskartels hun slag konden slaan.
Nu komt de ver mijn bed drugsoorlog ineens toch dichtbij.
We verhuizen naar een camping aan het strand in het noordelijke en rustige gedeelte van Mazatlan. Wij vinden Mar-a-villas een leuke camping met veel bamboe om de plekjes heen en een prachtig uitgestrekt strand. De ‘kippenbus’ naar de Golden Zone stopt voor de deur en kost maar 36 cent enkele reis. Zo kunnen we af en toe toch nog uit eten gaan. We blijven vijf dagen op deze camping.
 |
Hierna reizen in een rustig tempo
naar de 5 uur noordelijke gelegen camping in Los Mochis. Het kwik
is naar 32 graden gestegen, zo warm hebben we het nog niet gehad deze
winter! De volgende dag is weer een luie, over de tolweg naar San Carlos, waar we al om 2 uur ’s middags aankomen. Gauw nog even een was in machine, want de luchtvochtigheid is eindelijk weer laag en de was droogt zo aan de lijn.
|
| Op de laatste reisdag staan we
vroeg op, om kwart voor zes rijden we al. Het is nog donker. Als we om
een uur of acht de grote stad Hermosillo inrijden, wil PJ gaan
tanken. Hij ziet een tankstation aan de overkant van de weg, gooit het
stuur naar links, ziet dat hij geen u-bocht mag draaien en gooit het
stuur weer naar rechts. Tja, geen prijs voor schoonheid. Twee tellen
later worden we aangehouden door de politie. De politie doet de
stuurbeweging na en zegt dat we een probleem hebben. Daarna wijst hij
naar de snelheidsmeter en zegt dat PJ te hard reed. Ik weet niet dat PJ
60 km reed in een 40 km zone en begin te snuiven. PJ rijdt namelijk
meestal overal in een slakkengangetje, dus daarvan kan hij niet
beschuldigd worden. De agent heeft niet om PJ’s rijbewijs gevraagd, dus
we weten al dat het hier om een omkoping gaat. De agent loopt een paar
keer weg, het is allemaal erg onduidelijk. PJ denkt dat hij er met een
waarschuwing van af komt en begint te rijden. Nou dat was niet de
bedoeling. De agent begint nu z’n bonnenboekje tevoorschijn te halen.
Nou, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres! Ik begin te roepen dat
het maar een “pequeño
problema” is
en dat hij niet moet gaan zeiken
(klein probleempje, want ik weet niet
dat PJ te hard gereden heeft en denk dat hij alleen een stuurfout heeft
gemaakt). De agent deinst terug en vraagt
PJ om dollars. PJ geeft hem een briefje van 20.
“Una mas” (nog eentje). PJ kijkt hem vuil aan en geeft hem in totaal 40 Amerikaanse dollars. We balen er van dat we het corrupte systeem hiermee een handje hebben geholpen, maar we zijn vijf minuten later weer onderweg en onze vrienden hebben niet lang hoeven te wachten. |
 |
 |
Zonder verdere problemen komen we
aan bij de Amerikaanse grens in Lukeville en krijgen weer een drie-maanden-stempel in
ons paspoort. We worden nog gecheckt voor fruit, groenten en vlees en
mogen tot onze verbazing alles houden, zelfs onze
varkensworstjes.
camping in Why, Arizona...Ik mis the jungle nu al! |